Celem pracy było określenie szybkości parowania wody w krytych basenach sportowych i rekreacyjnych podczas badań laboratoryjnych oraz porównanie jej z wartościami opublikowanymi i obliczonymi na podstawie dostępnych modeli. Badania przeprowadzono dla modelu krytej pływalni (powierzchnia wody 0,6732 m²). Szybkość parowania wody dla nieużytkowanego basenu sportowego (temperatura wody 26oC, temperatura powietrza 28oC, wilgotność względna powietrza 44%) wyniosła 0,060 kg·m-2·h-1 i była o 35% niższa niż dla basenu rekreacyjnego 0,092 kg·m-2·h-1 (temperatura wody 30oC, temperatura powietrza 32oC, wilgotność względna powietrza 50%). Dla basenów użytkowanych wartości te były wyższe i wynosiły 0,099 kg·m-2·h-1 dla basenu sportowego oraz 0,127 kg·m-2·h-1 dla basenu rekreacyjnego. Były to wartości dla nominalnego obłożenia obiektu – 1 osoba na 9 m². Zależność między poziomem intensywności użytkowania a szybkością parowania wody była liniowa. Wzrost intensywności użytkowania o 1 poziom powodował średnio 7,6% wzrost szybkości parowania wody w basenach sportowych i 4% w basenach rekreacyjnych. Porównanie wykazało, że modele Shaha dały najlepsze dopasowanie do wyników badań i mogą być wykorzystywane w projektowniu systemów HVAC