Właściwe zaprojektowanie systemu kanalizacji deszczowej z uwagi na nieregularny i losowy charakter opadów, ciągłe zmiany w strukturze zlewni, a w konsekwencji charakter odpływu jest trudnym zadaniem. Krótkotrwałe i ulewne deszcze coraz częściej przyczyniają się do przeciążenia systemów kanalizacyjnych w miastach, prowadząc do awarii, a nawet powodzi miejskich. Istniejące w wielu miastach koncepcje odwadniania tworzone w oparciu o historycznie rekomendowane wytyczne oraz dotychczas stosowane metody projektowania, a sprawdzane w oparciu o najnowsze dane opadowe, mogą nie wytrzymać próby czasu i nie sprostać wyzwaniom stawianym nowoczesnym systemom odprowadzania wód opadowych i roztopowych. W artykule podjęto próbę oceny fragmentu sieci kanalizacji deszczowej jednego z miast w Polsce, która jest sukcesywnie realizowana w oparciu o istniejącą koncepcję powstałą w 2014 r., czyli przeszło 10 lat temu. Funkcjonowanie sieci przeanalizowano w modelu utworzonym w programie SWMM (Storm Water Management Model) obciążając go czterema scenariuszami opadowymi o prawdopodobieństwie przewyższenia p = 20% (częstotliwość występowania C = 5 lat, dla terenów miejskich wg PN-EN 752:2017-06) opracowanymi w oparciu o historyczne oraz aktualne dane o intensywnościach opadów. Przeanalizowane symulacje wskazały przewody osiągające maksymalne wypełnienie i tym samym działające ciśnieniowo, miejsca i momenty przepełnień sieci zmieniające się w zależności od przyjętego modelu opadowego. Jako, że model nie został skalibrowany na podstawie rzeczywistych danych (przepływy w przewodach, chropowatości), otrzymane wyniki należy traktować w charakterze poglądowym.