W artykule przeanalizowano rzeczywisty wpływ morskich farm wiatrowych na zmiany globalnego współczynnika wykorzystania mocy (GCF) dla energetyki wiatrowej. Zbadano również faktyczny wpływ niestabilnych źródeł energii odnawialnej (URES), tj. instalacji fotowoltaicznych i wiatrowych, na redukcję emisji CO2. Analizę oparto na dostępnych danych z lat 2000–2023 dla Danii, Niemiec i Polski — krajów o wyraźnie zróżnicowanym udziale URES w miksie energetycznym. Wyniki analizy wskazują, że redukcja emisji CO2 jest przede wszystkim skorelowana ze spadkiem całkowitej produkcji energii elektrycznej. Wzrost zainstalowanej mocy URES ma drugorzędny wpływ na ograniczenie emisji. Wykazano również, że rosnący udział morskich farm wiatrowych w sektorze energii wiatrowej nie przekłada się na wzrost globalnego współczynnika wykorzystania mocy. Może to być związane z niższą niż oczekiwano produkcją energii z farm wiatrowych oraz koniecznością ograniczania pracy niestabilnych źródeł z powodu braku zapotrzebowania (lub możliwości technicznych) na przyjęcie dodatkowych ilości energii w sieci.